เห็นธาตุแท้หลัง Tsunami

สึนามิผ่านไป ดูเหมือนน้ำใจที่ล้นเปี่ยมของคนไทยจะเหือดแห้งไปแล้ว เหลือแต่เรื่องของการจัดระเบียบผลประโยชน์เป็นหลัก
ใน สกู๊ปพิเศษของหนังสือพิมพ์เดลินิวส์พบว่า “แม้ว” กำลังจัดระเบียบจน..

“ชาวบ้านธรรมดา “ตั้งเก้าอี้เช่า-ค้าขายตามชายหาด” ไม่ได้ แต่นายทุนเส้นใหญ่-เงินหนา “สร้างรีสอร์ตบนยอดเขา” ยังได้”

ล่าสุด เกาะระ เกาะพระทอง ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของชาวเลมอแกน กำลังถูกประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติ ซึ่งเป็นมุขเดิมๆ ของรัฐ ในการย้ายคนในพื้นที่ออกไป แล้วให้กลุ่มคนใหม่ที่มีเส้นสายดีกว่าเข้ามาทำมาหากิน (ขุดแร่ ตัดป่า ทำรีสอร์ท)

หรือว่า น้ำใจของไทยบางกลุ่ม ไม่มีจริง? มีแต่การเอาหน้า ต้อนรับแขกต่างชาติไปวันวัน? Whatever it takes