กฏหมาย และ สีผิว

พายุแคทรีนาที่ถาโถมเข้าฝั่งรัฐหลุยเซียนา ด้วยความเร็ว 140 ไมล์/ชั่วโมง (225 กิโลเมตร/ชั่วโมง) ได้ทำลายบ้านเรือน ทรัพย์สิน ชีวิต และที่สำคัญได้ตอกย้ำให้เห็นว่าการเหยียดสีผิวในสหรัฐนั้นยังหยั่งรากลึกในส ังคมมะกัน

ในขณะที่เมืองทั้งเมืองกำลังจมอยู ่ใต้น้ำ และคนหลายหมื่นกำลังอดน้ำ อดอาหาร และไฟฟ้า พวกเขากลับถูกตราหน้าว่าเป็น "โจร" เมื่อพวกเขาพยายามสู้เพื่อความอยู่รอดด้วยการพังเข้าไปในร้านของชำเพื่อนำอา หารและน้ำมาประทังชีวิต รายงานข่าวจากสำนักข่าวกระแสหลักอย่าง CNN เน้นประเด็นของการฉวยโอกาสโขมยของ (looting) ส่วนเจ้าหน้าที่ตำรวจทหาร แทนที่จะทุ่มกำลังไปให้กับการกู้ภัย กลับทุ่มกำลังไป "เฝ้าร้าน" ไม่ให้ผู้เดือดร้อนเข้าไปขนของจากร้านของชำและคาสิโน

ทั้งนี้ ก็เพราะว่าพวกเขาเป็นคนผิวดำ

72 ชั่วโมงผ่านไป ประเทศที่ได้ชื่อว่าเป็นมหาอำนาจอย่างสหรัฐอเมริกา กลับไม่สามารถกู้สถานการณ์ให้ดีขึ้นได้ คนหลายหมื่นยังติดอยู่ในเมืองนิวออร์ลีนส์ และเชื่อว่ากว่าพันคนได้จมน้ำ หรืออดอาหารตายไปแล้ว และคนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเสี่ยงกับภัยของโรคระบาดที่กำลังจะมาถึง การอพยพคนออกจากเมืองนิวออร์ลีนส์ เป็นไปอย่างเชื่องช้า ทั้งนี้ คนกลุ่มแรกที่ติดอยู่ในเมือง ถูกขนส่งออกจากเมืองหลังจากพายุได้สงบลงแล้วเกือบสามวัน

ทำไม การเผชิญกับมหันตภัยโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐ จึงไร้ประสิทธิภาพราวกับอยู่ในประเทศโลกที่สาม?

พวกเขาจริงใจแค่ไหน ในการกู้ภัยครั้งนี้?

คนส่วนใหญ่ที่ติดอยู่ในเมืองนิวออร์ลีนส์ เป็นชาวอเมริกันผิวดำผู้ยากจน ซึ่งไม่มีรถ และไม่มีความสามารถจะออกจากเมืองนี้ไปได้ จึงต้องอยู่เผชิญชะตากรรมเมื่อพายุเฮอริเคนแคทรีนาถาโถมเข้ามาถึงชายฝั่ง ในขณะที่ชาวผิวขาวขนข้าวขนของขึ้นรถ SUV ขับหนีไปตั้งแต่สองสามวันก่อนหน้านี้แล้ว

"ผมรู้สึกผิดหวังกับการทำง านของเจ้าหน้าที่รัฐอย่างมาก พวกเขาไม่ได้ให้ข้อมูลว่าเราจะอพยพไปไหนและจะออกจากที่นี่ได้อย่างไร พวกเขาเพียงให้ข้อมูลในสิ่งที่ทุกคนเห็นตำตาอยู่แล้ว เช่นว่ามีน้ำท่วมบริเวณไหน และเขื่อนกั้นน้ำยังซ่อมไม่เสร็จ" ชายผิวดำผู้ประสบเคราะห์คนหนึ่งกล่าว

คนจนผิวดำของเมืองนิวออร์ลีนส์ ไม่มีประกันชีวิต ประกันทรัพย์สิน พวกเขาคงไม่มีโอกาสกลับไปอยู่ที่บ้่านโทรมๆ ที่พวกเขาเคยอาศัยและได้พังทลายไปแล้วหลังพายุ พวกเขาไม่มีโอกาสสร้างบ้านใหม่ และหลายคนคงกลายเป็นขอทานไปในที่สุด ส่วนคนรวยที่หนีไปนั้นสามารถเก็บเงินประกัน สร้างอสังหาริมทรัพย์เพิ่มความมั่งคั่งให้ตนเองได้ใหม่ ในขณะเดียวกัน บริษัทน้ำมันก็ฉวยโอกาสขึ้นค่าน้ำมันโดยอ้างถึงโรงกลั่นน้ำมันและแท่นขุดเจา ะที่ถูกทำลาย

ทรัพย์สินของคนรวย คงจะสำคัญกว่าชีวิตของคนจน ล่าสุดนายกเทศมนตรีเมืองนิวออร์ลีนส์ ซึ่งแม้จะมีเชื้อผิวดำ กลับไม่ช่วยคนดำด้วยกันเอง เขาสั่งให้กำลังตำรวจเมืองนิวออร์ลีนส์ละทิ้งการกู้ภัย และให้ไปคุมร้านคาสิโนและร้านชำไม่ให้คนเข้าไปเอาของ

นโยบายที่บิดเบือนเช่นนี้ สะท้อนให้เห็นทัศนคติของภาครัฐที่มีต่อคนผิวดำเป็นอย่างดี เป็นจิตใต้สำนึกที่หยั่งรากลึกในจิตใจคนขาวมาหลายร้อยปีนับตั้งแต่คนดำถูกจับมาเป็นทาส และเมื่อสถานการณ์คับขันทำให้เมืองทั้งเมืองตกอยู่ในภาวะที่ปราศจากกฏหมาย เจ้าหน้าที่ของรัฐ ก็ยังยึดติดกับการ "ทำตามกฏหมาย" อย่างไม่ลืมหูลีมตา

เช่นนี้ กฏหมายมีไว้เพื่อใคร?

กฏหมายของบ้านนี้เมืองนี้ เป็นกฏที่กดขี่และกีดกันชาวผิวดำมานับตั้งแต่ชาวผิวดำถูกบังคับมาเป็นทาสจาก ทวีปอาฟริกา เมื่อเวลาผ่านไปพวกเขาได้ตั้งรกรากอยู่ทางภาคใต้ของสหรัฐ รวมถึงในย่านเสื่อมโทรมของเมืองนิวออร์ลีนส์ มีคนผิวดำส่วนน้อยเท่านั้นที่ได้รับผลประโยชน์จากธุรกิจท่องเที่ยวของเมืองน ิวออร์ลีนส์ โดย 34% ของประชากรนิวออร์ลีนส์ ถือว่าจนยิ่งกว่าจน (below the poverty line) และเมื่อความหายนะจากพายุเฮอริเคนกำลังจะมาถึง เจ้าหน้าที่ของรัฐก็ไม่ได้เตรียมมาตรการที่จะช่วยอพยพคนจนที่ไม่มีรถเหล่านี ้ออกไปจากเมืองนิวออร์ลีนส์ กลับปล่อยให้พวกเขาต้องรอรับชะตากรรม ที่แย่ที่สุดก็คือ เจ้าหน้าที่รัฐได้็เตรียม "ถุงศพ" ไว้ถึงหนึ่งหมื่นถุง ชี้ชัดว่าพวกเขาเห็นว่าชีวิตของคนดำนั้นไร้คุณค่า

ในมุมกลับกัน เมื่อพายุได้ทำลายทุกอย่างจนราบเรียบ จนทุกอย่างอยู่ในภาวะของความโกลาหล ในขณะที่ความช่วยเหลือของภาครัฐไม่เพียงพอ กลุ่มคนผิวดำมีโอกาสสร้างกฏระเบียบใหม่ด้วยตนเองจากทรัพยากรที่เหลืออยู่ ก ารที่พวกเขาพังเข้าไปในร้านค้าเพื่อที่จะไปเอาเสบียง จึงไม่น่าจะเรียกว่าเป็นกิจกรรมที่ผิดกฏหมาย แต่ควรจะเรียกว่าเป็นการสร้างกฏหมายใหม่ด้วยตนเองมากกว่า

หากคุณกำลังตามหาญาติหรือเพื่อนที่หายตัว หรือต้องการให้ที่พักผู้ประสบภัย สามารถประกาศได้ที่ Katrina Message Board