เมื่อทหาร จับมือประชาชน สู้นายทุน !

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
> ตายเป็นตายรัฐบาลจะไม่ยอมถอย
> จิตสํานึกร่วมที่เปลี่ยนไป
> มีมของไทย
> มนุษย์ทุนนิยม
> นโยบายเปิด "เสรี"ไม่ว่าจะเกิดปฏิวัติที่ใดในโลก กองกำลังทหาร มักจะเข้ามามีบทบาทที่รุนแรง ไม่ว่าจะในรูปแบบการเข้ายึดอำนาจรัฐ (เช่นกรณี พฤษภาทมิฬ) หรือการช่วยปกป้องอำนาจเผด็จการของรัฐ (เช่น กรณี 14และ 6 ตุลา)
ภาพลักษณ์ของทหารที่ออกมาในสายตาประชาชน คือการใช้ปืนและ รถถัง ไล่บดขยี้ประชาชนตัวเล็กตัวน้อยอย่างไม่มีความปราณี และไม่คำนึงถึงกระแสความต้องการของประชาชนโดยมาก ทั้งนี้และทั้งนั้น เราจะต้องเข้าใจวัฒนธรรมของทหาร ที่รับฟังคำสั่งจากผู้บัญชาการสูงสุดโดยไม่เคยคิดจะโต้แย้ง

แต่มีข้อยกเว้นอยู่กรณีหนึ่งในประวัติศาสตร์ เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2535 ทหารเวเนซุเอลา จับอาวุธ มิใช่เพื่อไล่เข่นฆ่าประชาชน หากแต่เป็นการร่วมมือกับประชาชน เพื่อไล่ทรราชย์นายทุนออกจากประเทศ !


รัฐบาลของเวเนซุเอลาในตอนนั้น แม้จะเป็นรัฐบาลที่ถูกเลือกตั้งแบบถูกต้องตามกระบวนการประชาธิปไตยมากว่าสี่สิบปีนับตั้งแต่ปีพ.ศ. 2501 แต่ก็เป็นเพียงประชาธิปไตยในทฤษฎีเท่านั้น พรรคการเมืองสองพรรคที่สลับกันมีอำนาจอย่าง “ชอบธรรม” ล้วนแล้วแต่นำพวกพ้องเข้ามาสูบเลือดประชาชน และนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 ได้ดำเนินนโยบายเปิดเสรีกิจการไฟฟ้า น้ำประปา น้ามัน และโทรคมนาคมตามรูปแบบของ IMF เพื่อเอื้อประโยชน์ให้กับคนไม่กี่กลุ่ม ในขณะที่ประชาชนต่างก็เดือดร้อนกันถ้วนหน้า เกิดภาวะข้าวยากหมากแพง และเงินเฟ้อ จนแม้แต่ชนชั้นกลาง ก็ยังรู้สึกว่าเงินในกำมือของตนมีค่าน้อยลงเรื่อยๆ ในที่สุดกว่า 80% ของประชากรเวเนซุเอลากลายเป็นคนยากจน สถานการณ์เช่นนี้ เกิดขึ้นแม้ว่าเวเนซุเอลาจะมีน้ำมันมากเป็นอันดับ 1 ของทวีปอเมริกาก็ตาม

ความเดือดร้อนทางสังคม ไม่ได้จำกัดอยู่ในแวดวงประชาชนเท่านั้น ภายในวงการทหารเอง ก็เกิดอาการระส่ำระสายกับสภาวะวิกฤตของประเทศ

นายทหารชั้นล่างเกือบทั้งหมดเริ่มระลึกถึง “หน้าที่” ที่แท้จริงของการเป็นทหาร พวกเขาขยะแขยงกับการเถลิงอำนาจของนายพลชั้นสูงบางคนที่มีผลประโยชน์ร่วมกับประธานาธิบดีคาลอส อันเดรส เปเรส ผ่านค่าคอมมิสชั่นซื้ออาวุธและเครื่องบินรบ

ได้มีการถกเถียงกันอย่างกว้างขวางในวงการทหารถึงสถานการณ์อันย่ำแย่ของประเทศ จนเกิดฉันทามติในวงการทหารว่า อำนาจอธรรมที่สุดในขณะนี้ หาใช่อำนาจใดอื่นนอกจากอำนาจเผด็จการนายทุน ซึ่งแฝงตัวเข้ามาผ่าน รัฐธรรมนูญที่ล้มเหลว

จึงมีข้อสรุปกันว่าถึงเวลาแล้วที่ทหารจะเข้ามามีบทบาทในการเปลี่ยนแปลงสังคม
ในปี 2543 ทหารสองกลุ่มพยายามเข้ายึดอำนาจจากประธานาธิบดีเปเรสถึงสองครั้ง

๑ ครั้งที่หนึ่ง นำโดยพันอากาศเอกฮูโก ชาเวส และกลุ่มทหารหนุ่มเลือดนักเลงของเขา
นายฮูโกและพรรคพวกได้นำกำลังทหารหลายพันคนเข้ายึดสนามบิน ในขณะที่ประธานาธิดีเปเรสกำลังกลับจากต่างประเทศ ทหารเตรียมล้อมเครื่องบินของเปเรส แต่ด้วยฝนฟ้าไม่เป็นใจ เกิดพายุหนักเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก ทำให้เครื่องบินของประธานาธิบดีเปเรสมาถึงช้ากว่าปกติ และต้องไปลงอีกสนามบินหนึ่ง เขาจึงหนีไปได้

๒ ครั้งที่สองนำโดยผู้บัญชาการทหารสูงสุดจากทุกหน่วย ในปีเดียวกันนั้น แต่ก็ไม่สำเร็จเช่นกันเนื่องจากประธานาธิบดีเปเรสแอบรู้ข่าวมาก่อน และหลบหนีผ่านอุโมงค์ใต้ที่พักไปยังสถานีโทรทัศน์ แล้วออกอากาศเรียกกำลังจากทหารกลุ่มที่ยังจงรักภักดีกับประธานาธิบดีอยู่

พันเอกฮูโก ชาเวส นักปฏิวัติตัวยง ต้องเข้าไปนั่งในคุกสองปี เพราะความล้มเหลวครั้งนั้น แต่ประชาชนชาวเวเนซุเอลายังไม่ลืมเขา และส่งกําลังใจมาให้เขาในคุกอย่างท่วมท้นทุกวัน เจ็ดปีหลังจากการปฏิวัติเขาก็ได้รับเลือกตั้งเข้ามาเป็นประธานาธิบดีอย่างโปร่งใสในปี พ. ศ. 2542

ภายในเวลาเจ็ดปีที่เขาเข้ามารับใช้ประชาชนนั้น คุณภาพชีวิตของชาวเวเนซุเอลาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ประชาชนไม่มีใครอดอยากหิวโหยอีกต่อไป ทุกคนสามารถเข้าถึงระบบการศึกษาจนอ่านออกเขียนได้ และอาชญากรรมก็น้อยลง

ความสำเร็จนี้ต้องขอบคุณแนวคิดการปกครองประเทศในระบอบการเมืองรูบแบบใหม่ ที่แตกต่างจากระบอบ เสรีนิยม คอมมิวนิสต์ หรือเผด็จการทหารอย่างสิ้นเชิง ระบอบการปกครองของฮูโก ชาเวสนี้เป็นระบบลูกผสมที่ไม่เคยมีมาก่อนที่ใดในโลก และไม่ได้ตามสูตรของ “นักคิด” ใดๆ ฮูโก ชาเวสได้รื้อรัฐธรรมนูญทั้งฉบับ แล้วเสริมระบอบประชาธิปไตยแบบเลือกตั้ง (representative democracy) ด้วยระบอบประชาธิปไตยแบบเน้นความมีส่วนร่วมของประชาชนเป็นหลัก (participatory democracy)

ถึงการเลือกตั้งจะจบลงไปแล้ว แต่กระบวนการประชาธิปไตยก็ไม่ได้จบแค่นั้น ประชาชนในระดับหมู่บ้านรวมตัวกันเสนอนโยบาย ให้รัฐเป็นผู้นำไปใช้ โดยผ่านเวทีชาวบ้าน (Local Public Planification Councils) ที่มีประชาชนในแต่ละท้องที่ตั้งคณะกรรมการปรึกษาหารือกันในเรื่องปากท้อง อย่าเรื่องงาน การศึกษา อนามัย ไฟฟ้าและการขนส่ง ด้วยเหตุนี้ อำนาจ จึงไม่ได้อยู่ที่รัฐแบบรวมศูนย์ หากแต่กระจายอยู่ในกลุ่มของประชาชน ที่พบปะกันอย่างเป็นเนืองนิตย์ รัฐบาลมีหน้าที่อำนวยความสะดวกให้ประชาชนสามารถเข้ามามีส่วนร่วมในการดำเนินนโยบาย และรัฐไม่สามารถดำเนินนโยบายใดๆ โดยไม่ปรึกษาประชาชนได้


แม้ว่าในปัจจุบันประชาชน
ชาวเวเนซุเอลาจะยก
พันเอกฮูโก ชาเวส ให้เป็นรัฐบุรุษ
ไปแล้วก็ตาม พันเอกฮูโกกลับมองว่า
เขาเป็นเพียงนายทหารคนหนึ่ง
ผู้ทํา “หน้าที่” ทหารอันมีเกียรติ
อย่างตรงไปตรงมาเท่านั้น